Ceza Genel Kurulu’ndan Usul Esası: Yargıtay Başsavcılığı Tebliğnamesi

Giriş ve Olayın Özeti

Hukuk devletinin temel prensiplerinden biri olan adil yargılanma hakkının güvencesi Yargıtay, verdiği kararlarla hem içtihadı şekillendirmekte hem de hukukun doğru uygulanmasını sağlamaktadır. Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2026/139 Esas ve 2026/190 Karar sayılı son kararı, temyiz yargılamasındaki usul kurallarının titizlikle uygulanmasının önemini bir kez daha gözler önüne sermiştir.

Ele alınan olayda, suça sürüklenen çocuk hakkında “çocuğun cinsel istismarı” suçundan Tavşanlı Ağır Ceza Mahkemesi tarafından beraat kararı verilmiştir. Katılanların istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi (BAM) 7. Ceza Dairesi, ilk derece mahkemesi kararını kaldırarak sanık hakkında 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ve erteleme hükmü kurmuştur. Ancak Yargıtay 9. Ceza Dairesi, delillerdeki çelişkiler ve eylemlerin kesinlik taşımaması nedeniyle BAM kararını bozmuştur. Bozma kararına direnen Bursa BAM, önceki mahkûmiyet hükmünde ısrar etmiştir. Bu direnme kararı üzerine dosya, temyiz incelemesi için Yargıtay Ceza Genel Kurulu’na intikal etmiştir.

Hukuki Değerlendirme ve Karar

Yargıtay Ceza Genel Kurulu, dosyanın esasına girmeden önce önemli bir ön sorun ile karşılaşmıştır. Özel Daire ile Bölge Adliye Mahkemesi arasındaki uyuşmazlığın, suça sürüklenen çocuğa isnat edilen teşebbüs aşamasında kalan çocuğun cinsel istismarı suçunun sabit olup olmadığına ilişkin olmasına rağmen, Ceza Genel Kurulu, öncelikle Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 27. maddesi uyarınca bir usul eksikliğini tespit etmiştir. Şöyle ki; Cumhuriyet savcısı da direnme kararını temyiz etmiş olmasına rağmen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen tebliğnamede Cumhuriyet savcısının bu temyiz talebine ilişkin herhangi bir görüş bildirilmemiş, dolayısıyla bu hususta bir değerlendirme yapılmamıştır.

Ceza Genel Kurulu, Yargıtay Kanunu’nun 28. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 37. maddelerine atıfta bulunarak, temyiz yargılamasında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından tüm temyiz edenlere ve temyiz edilen tüm hükümlere yönelik hukuki görüşün açıklandığı bir tebliğname düzenlenmesinin zorunlu olduğunu vurgulamıştır. Dosyada, Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin tebliğnamede yer almaması ve Özel Dairece de bu talebin incelenmemiş olması ciddi bir usuli eksiklik olarak değerlendirilmiştir. Bu nedenle Ceza Genel Kurulu, Yargıtay 9. Ceza Dairesi’nin kararını kaldırarak, dosyanın ek tebliğname düzenlenmesi ve Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin de değerlendirilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na tevdiine karar vermiştir. Böylece tüm temyiz istemlerinin birlikte ve tek seferde incelenmesi sağlanacaktır.

Yorum

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun bu kararı, hukuki süreçlerdeki usul kurallarının ne denli hayati bir rol oynadığını bir kez daha göstermektedir. Esas uyuşmazlığın hassasiyeti ve önemi ne olursa olsun, yargılamanın doğru ve eksiksiz bir şekilde yürütülmesi için usul kaidelerine titizlikle uyulması gerektiği vurgulanmıştır. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tebliğnamesi, temyiz incelemesi için yol gösterici nitelikte önemli bir hukuki belgedir ve tüm tarafların temyiz taleplerini eksiksiz şekilde içermesi, adil yargılanma ve hukuki denetimin vazgeçilmez bir parçasıdır.

Bu karar, yargı mercilerinin sadece maddi gerçekliği değil, aynı zamanda yargılama sürecinin her aşamasında hukuka uygunluğu sağlamadaki kararlılığını ortaya koymaktadır. Türkyılmaz Hukuk Bürosu olarak, müvekkillerimizin haklarını korurken, hukuki süreçlerin tüm detaylarına hakim olmanın ve usul kurallarına maksimum düzeyde riayet etmenin önemine inanıyoruz. Bu tür içtihatlar, hukukun üstünlüğü ilkesinin temelini oluşturan güvenceleri pekiştirmektedir.

Hukuki süreçleriniz hakkında profesyonel destek almak için bizimle iletişime geçebilirsiniz.

Karar Künyesi

• Kararı Veren: Yargıtay Ceza Genel Kurulu
• Esas Numarası: 2026/139 E.
• Karar Numarası: 2026/190 K.
• Karar Tarihi: 25.03.2026
• İncelemeye Esas Özel Daire: Yargıtay 9. Ceza Dairesi
• Direnme Kararını Veren Mahkeme: Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi (Esas/Karar No: 1824-1352)