Yargıtay Kararı: Tahliye Taahhüdünde Boş İmzanın Hukuki Geçerliliği

Giriş ve Olayın Özeti

Kira ilişkilerinde “tahliye taahhüdü” olarak bilinen belge, kiralananın belirli bir tarihte boşaltılacağına dair kiracı tarafından verilen yazılı bir beyandır. Bu taahhütler, Türk Hukuku’nda kira sözleşmesinin bitiminde veya belirli şartlar altında kiracının tahliyesini sağlamak için önemli bir dayanak oluşturur. Ancak uygulamada, bu taahhütlerin geçerliliği ve özellikle belgenin düzenlenme şekline ilişkin sıklıkla uyuşmazlıklar yaşanmaktadır. T.C. Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin 2009/12238 E., 2010/2452 K. sayılı kararı, tam da bu tür bir uyuşmazlığa ışık tutmaktadır. İlgili dava, bir tahliye taahhüdüne dayanarak başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali ve kiralananın tahliyesi talebine ilişkindir. Davacı (kiralayan), kiracının kendi iradesiyle verdiği tahliye taahhüdüne dayanarak icra takibi başlatmış; davalı (kiracı) ise, imzanın kendisine ait olduğunu kabul etmekle birlikte, belgenin tarih kısmının boş bırakıldığını ve sonradan doldurulduğunu iddia ederek davanın reddini savunmuştur. Yerel mahkeme davayı reddetmiş, ancak karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuki Değerlendirme ve Karar

Yargıtay 6. Hukuk Dairesi, uyuşmazlığı değerlendirirken öncelikle taraflar arasında 04.02.2009 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesinin varlığı konusunda bir ihtilaf bulunmadığını tespit etmiştir. Davalı kiracının, 07.03.2009 tarihinde kiralananda otururken, kiralananı 01.04.2009 tarihinde tahliye edeceğini beyan ve taahhüt ettiği bir belgeye imza attığı sabittir. Yargıtay, taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesi süresi bir yıllık olsa dahi, kira sözleşmesi düzenlendikten sonra tarafların anlaşarak kira sözleşme süresini kısaltıp uzatabileceğine, bunu engelleyen herhangi bir yasa hükmü bulunmadığına dikkat çekmiştir. Kararın dönüm noktası ise, davalının taahhüt altındaki imzayı kabul etmiş olmasıdır. Yargıtay, bu durumda davalının tahliye taahhüdünü boş olarak verdiği ve üzerinin sonradan doldurulduğu iddiasının dinlenemeyeceğine hükmetmiştir. Gerekçe olarak ise, belgeyi imza etmekle boş olan kısmın ne şekilde doldurulacağını peşinen kabul etmiş sayılacağı ilkesini benimsemiştir. Bu nedenle, Yargıtay, dava süresinde açıldığına göre davanın kabulü ile kiralananın tahliyesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığına hükmederek yerel mahkeme kararının BOZULMASINA karar vermiştir.

Yorum

Yargıtay’ın bu kararı, tahliye taahhüdü uygulamalarında sıklıkla karşılaşılan “boş belgeye imza atma” iddiasına ilişkin önemli bir emsal teşkil etmektedir. Karar, kira hukuku alanında hem kiralayanlar hem de kiracılar için yol gösterici niteliktedir. Yargıtay, bir belgeye imza atan kişinin, belgenin boş kısımlarının sonradan doldurulacağını peşinen kabul ettiği yönündeki köklü hukuki ilkeyi bir kez daha teyit etmiştir. Bu durum, özellikle tahliye taahhüdü gibi kritik belgelerde, imzacıların içeriği tam olarak anladığından ve eksiksiz olduğundan emin olmadan imza atmaması gerektiğinin altını çizmektedir. Kiracılar için, tahliye taahhüdü imzalarken tüm koşulların (özellikle tarihlerin) açık ve net olduğundan emin olmak hayati önem taşımaktadır. Aksi takdirde, Yargıtay’ın bu kararında olduğu gibi, belgenin sonradan doldurulduğu iddiaları hukuken dayanaksız kalabilir. Kiralayanlar açısından ise, usulüne uygun ve eksiksiz hazırlanmış bir tahliye taahhüdünün tahliye sürecinde güçlü bir dayanak oluşturduğunu göstermektedir. Bu tür hukuki belgelerin hazırlanması ve yorumlanması süreçlerinde olası uyuşmazlıkları önlemek ve hak kayıplarının önüne geçmek adına hukuki danışmanlık almak büyük önem taşımaktadır.

Karar Künyesi

• Mahkeme: T.C. Yargıtay 6. Hukuk Dairesi
• Esas No: 2009/12238 E.
• Karar No: 2010/2452 K.
• Karar Tarihi: 08.03.2010
• Konu: Tahliye Taahhüdü Nedeniyle Tahliye
• İlgili Kanun Maddesi: 6570 S. Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun [Madde 7]

Hukuki süreçleriniz hakkında profesyonel destek almak için bizimle iletişime geçebilirsiniz.